तीन वर्षेखि बमका र्छरा शरीरभित्रै

जामुने -तनहु, माघ ६ - उनी अझै राम्ररी हि“डडुल गर्न सक्दिनन् । घाउ सधै“ दुखिरहने बताउने यी बालिकालाई बस्नसमेत गाह्रो पर्छ । 'उपचार गर्न पाए हुन्थ्यो,' उनी दुःखेसो पोख्छिन्- 'तर गरिब छौं ।'
यो पीडा हो पौने तीन वर्षघिको विस्फोटमा परेकी एक बालिकाको । जुन घटनामा उनीलगायत ७ जना घाइते भएका थिए । एकको मृत्यु भएको थियो ।
'शरीरभरि र्छर्रर्ैैर्ा छन्,' उनै उर्मिला भन्छिन्- 'सानैमा निकाल्नुपर्ने हो, उपचार गर्न नसक्दा सहेर बसेकी छु ।'
०६२ वैशाख ८ गते करेसाबारीमा भेटिएको वस्तुलाई बालबालिकाले खेलौना ठानी आ“गनमा ल्याएर खेल्दा विस्फोट भएको थियो । जसमा जामुने-६ की १० वषर्ीया उर्मिला श्रेष्ठलगायत छिमेकी सुदीप शाही, चिजकुमारी खा“ड, उनका छोरा कुशल, देवेन्द्र र छोरी कोपिला परेका थिए । ८ वषर्ीया हीरा खा“डको भने उपचारका क्रममा तीन दिनपछि मृत्यु भएको थियो । घाइते भएका बेला उर्मिलालाई अस्पताल भर्ना गर्नसमेत पैसा नभएको आमा वसन्तीले बताइन् । 'त्यतिबेला गाउ“लेको सहयोगले उपचार गराए“,' उनले भनिन्- 'पछि ठूलो खर्च लाग्छ भनेकाले उपचार गर्न सकेकी छैन ।' विस्फोटमा घाइते भएकी कोपिलाको दाया“ आ“खाको ज्योति गुमेको छ । 'शरीरभरि र्छरा भएकाले छोराछोरी हि“डडुल गर्नसमेत सक्दैनन्,' चिजकुमारी भन्छिन् । 'पैसा पनि छैन, कहा“ जानर्ुपर्छ, थाहा पनि छैन ।' उनले छोराछोरीले पढ्नसमेत नसकेको बताइन् ।
घाइते बालबालिकाको उद्धार गरेको समाज सुधार युवा केन्द्रका तत्कालीन अध्यक्ष रामभक्त घिमिरेले उपचारमा कसैले सहयोग नगरेको बताए । 'विस्फोटमा पर्ने सबैको आर्थिक स्थिति कमजोर छ,' उनले भने- 'त्यसैले रोग बढाएर बसेका छन् ।' उनले घाइतेको उपचारका लागि त्यतिबेला गाउ“घरबाट करिब २४ हजार रुपैया“ चन्दा उठाइएको बताए । 'प्रशासनले १६ हजार रुपैया“ दिएको थियो,' उनले भने- 'त्यति
हो ।' सरकारले मृतकका परिवारलाई १ लाख ५० हजार रुपैया“ दिएको उनले बताए ।
दमौली अस्पतालका प्रमुख डा. सुशीलनाथ प्याकुरेलले र्छरा निकाल्न ढिलाइ गरेपछि असर पर्ने बताए । 'र्छराको छेउमा मासु पलाउ“दै गएर नसा थिचिन सक्छ,' उनले भने- 'त्यसैले जति ढिला भयो, त्यति खतरनाक हुन्छ ।'
प्रमुख जिल्ला अधिकारी काशीनाथ मरासिनीले द्वन्द्वकालका घाइतेको उपचारमा सरकारले नया“ व्यवस्था गरेपछि मात्र सहयोग गर्न सकिने बताए । 'सहयोगको अहिले कुनै योजना छैन,' मरासिनीले भने ।